Ik kreeg gisteren met mijn feestje onderstaand gedicht... en wilde hem graag met jullie delen
Ergens...achter in een donker woud,
heeft een rups een cocon om zich heen gebouwd
Het eeuwige kruipen maakte haar vreselijk moe,
ze sleepte zichzelf naar dit veilige plekje toe.
In haar cocon heeft ze kracht en warmte gekregen,
maar ze voelde zich ook eenzaam
en kon zich niet bewegen,
in de cocon bleef ze klein.
Diep in haar hart wilde ze graag een vlinder zijn
Ze is alleen bang voor de enorme verandering
die ze zal ondergaan,
en voor wat haar straks te wachten staat.
Dapper als ze was, besloot ze zich
aan de natuur over te geven
en te vechten voor een gelukkig leven
Ze voerde in haar cocon een zware strijd
ze raakte de controle over haar lichaam
en leven kwijt.
Op een dag scheen er een zonnestraaltje
door haar cocon
Dit was het moment waarop voor haar
een nieuw leven begon.
Ze ontpopte zich in de warmte
van de zonnestralen
Ze voelde dat dit de bron was
waar zij echte liefde kon halen
Haar kleurrijke vleugels spreidde
ze uit in het licht
Ze genoot van haar vormen
een prachtig gezicht
Ze vloog over zee
