Print

[Ria]

Zonder antwoord.........


Ik dacht ik ga t weer eens een poging geven...
even mijn gevoelens van me af te schrijven
vertellen hoe t er uitziet nu in ons leven....
wat voor dingen er nu in mijn hoofd rond drijven......

Vaak denk ik; waar doe ik het nog voor.....
vaak veel tegenslag altijd maar moe en zo weinig positiefs...
maar gelukkig zorgt mijn gezin er dan voor
geven een knuffel of zeggen iets liefs.....

Juist nu de dagen korter zijn, de nachten o zo lang
ben ik somberder en ja ik geef het toe; ook vaker bang....
Komt dat dan echt alleen omdat de zon niet schijnt?
dat daardoor de warmte en het geluk verdwijnt?.....

Nee dat is het niet, dat weet ik zeker
maar waardoor voel ik me dan vaak zo eenzaam en zo onzeker....
Ik heb alles om gelukkig en dankbaar voor te zijn;
een huis, een fijn gezin.....waarom dan toch weer vaak die pijn

Kan het denk ik wel  plaatsen en benoemen....
wil het ook niet langer meer verbloemen...
ik mis mijn allerliefste geliefden die er niet meer zijn!
Het leven is zo oneerlijk hierin, waarom moet dat toch zo zijn.....

De ouder ik wordt temeer ik me af begin te vragen
is het nu echt zo onmogelijk om ziekte uit ons leven te verjagen?
Dat we niet voor eeuwig kunnen leven dat kan ik nog inkomen
maar waarom toch met ziekte en pijn een leven ontnomen.....

Och ik houd maar op...kom hier toch nooit eens echt uit...
snap het niet, begrip het niet, het blijft maar malen in mijn hoofd....
Maar als ik dan straks mijn ogen voor eeuwig sluit.....
mag het dan zonder lijdensweg.....heel zachtjes mijn lichtje uitgedoofd?


Zojuist geschreven vanuit mijn hartje.....liefs, Ria

[marina]

He Ria.
Wat mooi en hoe goed kan ik je aanvoelen..
Op het moment heb ik ook een behoorlijke dip en dan komen al die mensen die je zo mist toch weer even langs..
Ben op het ,moment best zenuwachtig voor dat wat mijn leven helemaal gaat veranderen..(operatie).
Dat komt mijn vader even "langs" die ik nog steeds erg mis.
Daarnaast kijkt natuurlijk mijn man om het hoekje (was 31 jaar toen hij stierf) en snap ik ook niet waarom dit allemaal moest en moet.
Nee het leven gaat niet over een pad met rozen..maar het kan ook heel mooi zijn...
Ria ik snap je heel goed (al ken ik je niet)...
Maar meid we komen er wel weer bovenop en genieten dan ook weer van alle leuke dingen.
KOP OP!!
Dikke knuffel Marina

[smiley]

dit is echt uit je hart geschreven schatje, o zo waar en o zo n pijn!
tja hoe kan ik je troosten zonder mijn ware ik te tonen, je moest eens weten meid, maar kom op ff uithuilen en opnieuw beginnen, dat zei ik tegen mijn moeder altijd , maak een gat onder in je rugzak en laat er wat uitlopen , anders word alles te zwaar om mee te sjouwen, we moeten verder, tjonge zeg ik wou dat je iets dichter bij woonde..................
ik sla mijn beide armen om je heen.....................liefie knuf knuf.

[anita]

Lieve Ria ,zo mooi uit je hart geschreven en oh zo waar.
Ja ik heb het ook als de dagen korter worden,17 dec is de dag dat ma overleed en 3 januarie pa.
Met pa heb ik vrede maar met ma nog steeds niet.
Tuurlijk moeten we door en met steun om je heen redden we het ook.
Je zou zo graag nog alles willen vertellen ,zomaar ff kletsen .
Nu kayleigh 1 jaar is en ja dan mis je haar gewoon.
Oke ze was wel aan wezig hoor,ballonnen die spontaan klapte ,dingen die verschoven maar toch je mist der zo erg.
Ik heb geen idee hoelang dat duurd dat we het echt een plekje geven en weer door kunnen gaan.
Maar meis je verwoord het zo mooi en laat maar gauw weer de zon schijnen.
Ik weet nog dat jij een paar jaar terug zei''Aniet zet die kerstboom want de lichtjes doen je zo goed'' Nu ga ik het zelfde tegen jou zeggen,Zet de kerstboom Ria en versier je huis met lichtjes want ieder lichtjes geeft je zoveel warmte en hopelijk verwarmt het je hart dan weer.
Lieve ria een hele dikke knuffel .................. Anita

[mamasan]

  ik kan even niks zeggen Ria sorry.
Sterkte meissie 

[karin]

o meisje toch wat heb je het weer zwaar, wou dat ik even een arm om je heen kon slaan zo dat ik je even je kon zijn,en even je pijn kon verzachten
meis ik ben in gedachten bij je, mis mn pa ook zo erg
dus weet wat je allemaal mee maakt
dikke knuffel van mij ria

[Ria]

Dankjullie wel meiden!

Maar maak je geen zorgen over mij hoor!! Ik verwerk juist door het in een gedicht te plaatsen...
Het gaat heus nog wel redelijk hier
Merk gewoon dat soms door de vermoeidheid het even wat moeilijker gaat dan anders, maar echt; we blijven positief en vooruit kijken

Ik heb dit ook zo verwoord in dit gedicht, zodat jullie iig begrijpen waarom ik vaak even "radiostilte" heb....Dan zegt mijn gedicht alles toch?

Ik beloof jullie; ik doe niks geks, ga heus door, maar soms kost het even wat meer moeite dan anders helaas....

Dankjullie wel voor die lieve woorden! Doen meer goed dan dat jullie het ooit zullen begrijpen 

[smiley]

 

[mamasan]

Je bent een goed voorbeeld Ria..........zoveel positiviteit!.........houden zo meid!!
DIkke knuffel XXXX

[wilma]

ja en wat moet ik nu nog zeggen?

ik snap m heel goed,ook dat jij je eigen beter voelt na het schrijven van zo'n mooi gedicht.(heb ik ook altijd)

jij bent een schat !!
met zo'n gedicht geef je ons ook weer een stukje zonneschijn.

laat de stilte niet te lang duren he